Dakle, da razjasnim samo jednu činjenicu na početku, ja, a, pretpostavljam, ni većina čitalaca ovog lista to zasigurno nismo. Ako to isto pitanje postavite jednom prosječnom Belgijancu ili Italijanu , nekih "srednjih godina", sumnjam da bi vam mogao dati približno tačnu definiciju ovog konfuznog termina.

Ono što današnju modernu Evropu povezuje u jedan pojam nije definitivno samo "japijevski" Euro, ili popularna moneta koja prosječnog Evropljanina primorava da nosi digitron u džepu, već i novi talas tzv. evropske kulturne pripadnosti. Ta činjenica za sobom povlači jednu bitnu karakteristiku , a ta je da se većina mladih Evropljana svjesno ili nesvjesno udaljava od vlastite nacionalne pripadnosti u cilju postizanja ideala pripadanja jednoj široj kulturološkoj sredini od sopstvene. Da li je to, i kojoj mjeri pozitivno, mi ne možemo sami zaključiti, pošto je nama vlastiti nacionalni identitet, na žalost, presudan u većini bitnih životnih situacija.

Šta je to što u zadnjih par godina utiče na omasovljavanje riječi Evropljanin. Najvažnija činjenica je svakako stvaranje Evropske Unije i uvoženje jedinstvene monete, ali šta to mlade širom zapadnoevropskih zemalja ujedinjuje u jednu cjelinu?

Sloboda mišljenja i otvorenost prema svemu što je novo jedna je od najvažnijih stavki. Mladi čovjek iz bilo koje zemlje, članice EU, slobodan je da i da se zadržava u drugim zemljama, što mu je naravno omogućeno samim konceptom evropskog zajednitva. Šta više, takav vid kulturnog stapanja podstaknut je programima masovne razmjene studenata i učenjem što više stranih jezika. Oko sedamdeset posto mladih Evropljana govori bar jedan strani jezik. Internet je nezaobilazna spona u razmjenjivanju slobodnih i futurističkih vizija novog naraštaja. On je, pored toga u velikoj mjeri popularizovao i novu tehno-klupsku scenu koja bez puno teksta, uglavnom svima razumljivog, širi pozitivne vibracije sajber generaciji. Teško da za sebe možete reći da ste dokazani Evropljanin ako u istoj godini niste posjetili berlinski "Love Parade", miks u Ibici i londonski Notting Hill karneval. Ono što sprječava da se Evropljani pretvore u bezličnu razmaženu sajber masu sličnu američkoj, je istančan osjećaj naklonosti prema "underground" i alternativnim, što manje istraženim umjetnostima i pojedincima, i želja de se na neki način samostalno izraze. Takav način razmišljanja je, naravno, u suprotnosti sa globalnim širenjem američke pop kulture koja teži da se nametne istančanoj i profinjenijoj evropskoj publici. Mladi Evropljanin, u svom nastojanju da izgradi imidž samosvjesne i moderne osobe, teži da se oslobodi svih mogućih predrasuda kao što su rasne, nacionalne i naročito seksualne. Ako ništa drugo ne ujedini Evropu, biće to, po svemu sudeći, najstarije pravilo ujedinjavanja na svijetu – seks. Lako je Francuzu doći do Šveđanke, reći ćete, kad između njih nema graničnih barijera. Ko zna, možda bi se i Srbi po ovom principu lako utopili u evropsku masu. Da li će, na kraju, Evropljane ujediniti sličan sadržaj novčanika ili tehno i sajber seks, ostaje da se vidi. Najzad i Žan Mone, otac utemeljitelj Evropske Unije je jednom rekao: ,,Evropa nikada nije ni postojala, ona tek treba da se stvori.’’